Wekenlang telde Lizzy de dagen af. Vandaag is het eindelijk zover: over een paar uur stapt Lizzy in de trein die haar naar Tante Traa zal brengen. Ze gaat een week logeren in het strandhotel van Tante Traa. Lizzy’s broer Rik gaat ook mee.
Tante Traa is geen echte tante, Lizzy noemt haar gewoon zo. Eigenlijk heet ze
Tannetravia-
Ongeduldig kijkt Lizzy op haar klok: het is pas half zeven. Over een uur mag ze papa wakker maken…
Bijna veertig kilometer verderop, wordt Tante Traa geeuwend wakker in de torenkamer van het strandhotel. Ze schuift haar dekbed opzij en zwiert haar benen met een enthousiaste zwaai over de rand. Tevreden bekijkt ze de rommel rondom haar bed. Er ligt een stapel kleding op de grond. Daarnaast ligt een lege chipszak en aan de andere kant ligt een verzameling uitgeknipte plaatjes die leuk zijn om te bewaren. Vroeger zei haar moeder minstens honderdduizend keer: ‘Ruim die troep toch eens op!’ Dan dacht Tante Traa altijd: ‘Later als ik groot ben…dan ruim ik mijn kamer lekker nooit meer op!’
Tante Traa loopt naar de badkamer. Onder de douche zingt ze zó hard en zó vals, dat zelfs de zeemeeuwen van schrik hun vleugels tegen hun oren houden.
Als Tante Traa een uurtje later de ronde torentrap afloopt, is ze meteen op haar werk. Ze woont namelijk boven in haar eigen hotel. Beneden zijn twintig kamers voor de gasten. De toren staat precies in het midden van het hotel. In die toren is ook een logeerkamer voor familie en vrienden. Tante Traa loopt glimlachend het restaurant binnen en zegt vriendelijk: ‘Goedemorgen allemaal’.
‘Goedemorgen alleen,’ roept iemand vrolijk terug.
Tante Traa gaat aan een tafeltje bij het raam zitten. Op het moment dat ze de derde hap van haar vierde broodje neemt, stappen Lizzy en Rik in de trein. Ze mogen voor het eerst alleen. Best spannend, vindt Lizzy.
Tante Traa zal hen straks op het perron opwachten.
SEBO
boek